اي غريبه بي نشونه

تو که قلبم رو شکستي

 
يادته ميگفتي ميموني

پس چرا عهد رو شکستي

مي گفتي برات ميميرم

اما من جاي تو مردم

تو رو با هر چي که داشتم

به دست خدا سپردم

حيف اون چشماي نازت

حيف اون عشق قديمي

زجرهايي که من کشيدم

الهي هيچ وقت نبيني

بارون وقتي که ميباره

تو رو ياد من مياره

کار من هر روز و هر شب 

انتظار و انتظاره

کاش ميدونستم کجايي

يا اينکه پاي کي نشستي

من که عاشق تو بودم

پس چرا عهد رو شکستي

تنهایی بگو چگونه اسمت را بنویسم؟ وقتی اشک نمی گذارد

اسمت را به همراه ستاره می نویسم چون مرا به یاد شبهای تارعشق می اندازد

بگو چگونه درک کنم لحظات عاشقی را؟

بگو چگونه بعد از این تحمل کنم لحظات تنهایی را؟

با نوشتن تنهایی گریه ام می گیرد چه برسد به اینکه تنهایم بگذاری

بگو چگونه احساسم رابنویسم که دیگر دلم از تنهایی و بدون تو بودن خسته

شده....؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 بایک نگاه مهربون همون نگاهی که سال ها آرزوشو

داشتم و ازم دریغ می کرد

گریه  کرد.گفت دلش برام تنگ شده

 می خواستم اشکاشو پاک کنم ولی نمی تونستم

 فقط نگاش کردم اون رفت ولی سنگ قبر من خیس خیس بود

اين روزا عادت همه رفتن ودل شكستنه

درد تموم عاشقا پاي كسي نشستنه

اين روزا مشق بچه ها يه صفحه آشفتگيه

گرداي رو آينه ها فقط غم زندگيه

اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه

مشكل بي ستاره ها يه كم ستاره چيدنه

اين روزا كار گلدونا از شبنمي تر شدنه

آرزوي شقايقا يه شب كبوتر شدنه

اين روزا آسمونمون پر از شكسته باليه

جاي نگاه عاشقت باز توي خونه خاليه

اين روزا كار آدما دلهاي پاك رو بردنه

بعدش اونو گرفتن و به ديگري سپردنه

اين روزا كار آدما تو انتظار گذاشتنه

ساده ترين بهانشون از هم خبر نداشتنه

اين روزا سهم عاشقا غصه و بي وفاييه

جرم تمومشون فقط لذت آشناييه

اين روزا توي هر قفس يكي دو تا قناريه

شبها غم قناريها تو خواب خونه جاريه

اين روزا چشماي همه غرق نياز شبنمه

رو گونه هر عاشقي چند قطره بارون غمه

اين روزا ورد بچه ها بازي چرخ و فلكه

قلباي مثل دريامون پر از خراش و تركه

اين روزا عادت گلها مرگ و بهونه كردنه

كار چشماي آدما دل رو ديونه كردنه

اين روزا كار رويامون از پونه خونه ساختنه

نشونه پروانگي زندگي ها رو باختنه

اين روزا تنها چارمون شايد پرنده مردنه

رو بام پاك آسمون ستاره رو شمردنه

اين روزا آدما ديگه تو قلب هم جا ندارن

مردم ديگه تو دلهاشون يه قطره دريا ندارن

اين روزا فرش كوچه ها تو حسرت يه عابره

هر جا يكي منتظر ورود يه مسافره

اين روزا هيچ مسافري بر نمي گرده به خونه

چشاي خسته تا ابد به در بسته مي مونه

اين روزا قصه ها همش قصه دل سوزوندنه

خلاصه حرف همه پر زدن و نموندنه

اين روزا درد آدما فقط غم بي كسيه

زندگيشون حاصلي از حسرت و دلواپسيه

اين روزا خوشبختي ما پشت مه نبودنه

كار تموم شاعرا فقط غزل سرودنه

اين روزا درد آدما داشتن چتر تو بارونه

چشماي خيس و ابريشون همپاي رود كارونه

اين روزا دوستا هم ديگه با هم صداقت ندارن

يه وقتا توي زندگي همديگر و جا مي ذارن

جنس دلاي آدما اين روزا سخت و سنگيه

فقط توي نقاشيا دنيا قشنگ و رنگيه

اين روزا جرم عاشقي شهر دل و فروختنه

چاره فقط نشستن و به پاي چشمي سوختنه

اسم گلا رو اين روزا ديگه كسي نمي دونه

اما تو تا دلت بخواد اينجا غريب فراوونه

اين روزا فرصت دلا براي عاشقي كمه

زخماي بي ستاره ها تشنه ياس مرهمه

اين روزا اشك مون فقط چاره ي بي قراريه

تنها پناه آدما عكساي يادگاريه

اين روزا فصل غربت عشق و يبدهاي مجنونه

بغضاي كال باغچه منتظر يه بارونه

اين روزا دوستاي خوبم همديگر رو گم ميكنن
دلاي پاك و ساده رو فداي مردم ميكنن

اين روزا آدما كمن پشت نقاب پنجره

كمتر ميبيني كسي رو كه تا ابد منتظره

مردم ما به همديگه فقط زود عادت مي كنن

حقا كه بي وفايي رو خوب هم رعايت ميكنن

درسته كه اينجا همه پاييزا رو دوست ندارن

پاييز كه از راه ميرسه پا روي برگاش مي ذارن

اما شايد تو زندگي يه بغض خيس و كال دارن

چند تا غم و يه غصه و آرزوي محال دارن

اين روزا بايد هممون براي هم سايه باشيم

شبا يه كم دلواپس كودك همسايه باشيم

اون وقت دوباره آدما دستاشون رو پل ميكنن

درداي ارغواني رو با هم تحمل مي كنن

اگه به هم كمك كنيم زندگي ديدني ميشه

بر سر پيمان مي مونن دوستاي خوب تا هميشه

اما نه فكر كه ميكنم اين كار يه كار ساده نيست

انگار براي گل شدن هنوز هوا آماده نيست

دلم شعر مي‌خواهد امشب و بوسه

و نوايي كه نام مرا زمزمه كند در خلوت

و گوشي كه صداي مرا تشخيص دهد در همهمه

و دلي كه بلرزد به ياد من

و دستي كه نوازش بداند

و گونه‌اي كه سرخ سرخ باشد از شرم

در آن هنگام كه نگاهمان گره خورده در هم

دلم شعر مي خواهد امشب و ناله

و خاطره اي كه ساخته مي شود

و اميدي كه نقش مي بندد

و دورنمايي كه خود مي نمايد

و انبساطي كه در آغوش زاده مي شود

دل تنگ من امشب

بي صبرانه شعر مي خواهد و سكوت

سكوتي كه در آن گفتگو جاريست و عشق مواج

است

آن هنگام كه زمان به سكون محكوم است

و تا ابد امتداد خواهد يافت تك بوسه هاي احساس من

دلم شعر مي خواهد امشب و مهتاب

و نوري كه روشن كند شب را به جاي روز

و گرمايي كه بسوزاند لب را به جاي دل

و عشقي كه آشكار است در ضربان تند قلب من.

با چشاي بي تفاوت روبه روي من مي شيني

مي گي هر چي بود تموم شد نمي خواي منو ببيني

روزاي خوبمون انگار همه از ياده تو رفته

رو بروت گريه نکردم نمي دوني که چه سخته

تو که جاي من نبودي وقتي خنده هاتو ديدم

وقتي اخرين کلامو از صداي تو شنيدم

مگه تو اوني که مي گفتي که من برات يه عشق تازه ام

*********

نام تو را باد نمي‌برد

نام تو را باران نمي‌برد

و من، تنها نام تو را مي‌دانم

گفتند: اسمش چيست ؟

گفتم: تو

گفتند: اين كه نشد

تو را صدا مي‌زدم

تمام گلها جوابم مي‌دادند

نام يك‌يك آنها مگر تو نيست؟

گفتند: ديگر چه؟

گفتم: من فقط اسمش را مي‌دانم

گفتند: اين كه نشد

تو را صدا زده‌ام

تمام گلها برگشته‌اند

من هنوز تنها نام تو را مي‌دانم

گفتند: كجاست؟

گفتم: در يكي از همين روزها

گفتند: اين كه نشد

تو را صدا مي‌زنم

تمام گلها جوابم مي‌كنند

نام كداميك آنها تو نبود؟

مگر باد كه مي‌باريد نام تو را بريده است؟

فکرشم نکرده بودم اين طوري به تو ببازم.

 تو هموني که آغوش گرمت سر پناه خستگي هامه

 نگاه پر اندوهو قشنگت مرهمه دردهاو زخمهامه

 هميشه آرزومه تو سينه که نگام تو نگاه تو باشه

 زخمهاي دل تنها و غريبم با گرمي دست ناز تو خوب شه

 هميشه از خدا مي خوام تا ابد کنار تو باشم

 قسم خوردم به بزرگيش

شايد اشتباهه،اما عاشقا دروغ مي گن

 آدماي مهربون و با وفا دروغ مي گن

 اونا که مي گن که تا هميشه ديوونتونن

 بزار بي پرده بگم که به شما دروغ مي گن

 اونا که مي آن به اين بهونه ها که

 اومدن از توي شهر قشنگ قصه ها دروغ مي گن

 اونا که فدات بشم تکيه کلامشون شده

 به تموم آسمونها،به خدا،دروغ مي گن

 اونا که با قسم و آيه مي خوان بهت بگن

 تا قيامت نمي شن ازت جدا ،دروغ مي گن

يه فرشته لب دريا مثه رويا

 واي چه زيبا

 يه فرشته پاک و معصوم

 واي چه اروم

 انگار همين حالا امده دنيا

 يه تولد لب ساحل

 يه تبسم از ته دل

 يه ادم که ديگه نيست تنهاي تنها

 يه فرشته که با گريه هاش نوشته

                همه ي فرشته هاي گمشده پيدا بشن دنيا بهشت

  دلتنگي هايم را باد به تمسخر مي گيرد